Boje


Teorija boja i stvaranje fotografije

Spektar

Isak Njutn je 1666. godine prvi dokazao da se svetlost uz pomoć prizme može razložiti na spektar boja. To znači da se sunčeva bela svetlost sastoji od svetlosnih zraka različitih boja i da svaka od tih boja ima određenu talasnu dužinu.

Brzina svetlosti je manja pri prolasku kroz sredinu kao što je vazduh, voda ili staklo, nego što je vakum. Prelaskom svetlosnih zraka iz jedne sredine u drugu, dolazi do prelamanja, ako je ta druga sredina gušća zrak skreće prema normali. Ako je ređa, skreće suprotno od normale. Ako je gušća sredina u obliku prizme, svetlost na izlasku odnosno prelasku u manje gustu sredinu, raširiće se u spektar boja. Te boje se nazivaju spektralnim bojama.

Ugao prelamanja zavisi od talasne dužine, kraće talasne dužine se više se prelamaju i pokazuju plavu boju svetlosti u spektralnom nizu. Duže talasne dužine se najmanje prelamaju i daju utisak magente na suprotnom kraju spektra. Sve ostale talasne dužine, to jest boje, nalaze se u spektru između ove dve krajnosti.

Za osnovne boje u fotografiji uzimamo plavu i crvenu kao granične i zelenu koja se nalazi u sredini spektra. Talasne dužine su im:

Plava od 400 do 500 nm
Zelena od 500 do 600 nm
Crvena od 600 do 700 nm.

2 comments:

  1. Hvala. Sad mi je jasno sta su boje, prakticno.

    ReplyDelete
  2. zanimljiva mi je ovo teorija. ja nemam veze sa fotografijom ali teorija mi ide...

    ReplyDelete

Search This Site

Prijavite se da pratite ovaj sajt